تبليغاتX
دیشب باران قرار با پنجره داشت

دیشب باران قرار با پنجره داشت

دیشب باران قرار با پنجره داشت///روبوسی آبدار با پنجره داشت

سلام به همه ی برو بچ

ببخشید دیر شد .راستی قبل از اینکه شعرای جدید رو بزارم باید بگم به پیشنهاد یکی از دوستان اسممم رو عوض کردم وهمون میلاد گذاشتم و کلا از مترسک بودن استئفا دادم.

خوب و اینک دو غزل :

تقدیم به خورشید:

هر چند میرودَ امّا...نمیرسد      

ماهی درون تنگ به دریا نمیرسد

میریزد اشک شمع دراین ظلمت غریب

وقتی که شعله هاش به پروانه میرسد

یوسف درون چاه گرفتار غم شده

اما خبر به گوش زلیخا نمیرسد

در این شب سیاه نشستم به انتظار

میدانم ای عزیز که فردا نمیرسد

دیگر جهان پرست پراز درد و رنج...آه

این جمعه هم گذشت...مسیحا نمیرسد؟

 

تقدیم به دوستم حمید که در پاییز آمد و در پاییز...

پاییز آمدست و پاییز میرود

در یک غروب سرد غم انگیز میرود

فرهاد مثل قهوه ی تلخی می آیدو

شیرینی از سلاله ی پرویز میرود

با یک نگاه غم زده میگویمش:بمان!

افسوس بی توجُه و یکریز میرود

گلدان شبیه من شبی از پشت پنجره

میپرسداز خودش :غم پاییز میرود؟

یک عمر با بهار دلم خو گرفته بود

حالا بهار از دل من نیز میرود...

+نوشته شده در جمعه پانزدهم آبان 1388ساعت21:0توسط میلاد | |

 

 

آسمان منتظر خورشید ست

وزمین نیز چنان

چه زمهریر غریبی...

چه زمهریر غریبی بی تو

سلام

بعد از سه چار ماه فکر کنم یک میلیارد سلام هم کم باشه که به شما بکنم

بالاخره راحت شدیم

این امتحانای لعنتی

ایشالله  از این به بعد هرروز میام سراغتون با کلی آپ با حال

من رو فراموش نکنینا !!!!!!!!!!

 

عشق يك روز گريبان تو را مي گيرد


منتظر باش شبي جان تو را مي گيرد


تو دگر خسته شدي از من و خودخواهي من


و من از هر چه كه وجدان تو را مي گيرد


مست امروز زياد است ولي بي انصاف


هيچ كس جاي دو چشمان تو را میگیرد؟!

(سیده زهرا حسینی)

+نوشته شده در چهارشنبه بیستم خرداد 1388ساعت16:15توسط میلاد | |

 

این غزل را با تاثیر ازیکی از غزل های  آقای علی اصغرداوری در کتاب «مرثیه ای برای گل سرخ» سرودم.

بگذار که احیا بشوم بعد بمیرم

در عمق دلت جا بشوم بعد بمیرم

تهمینه! تو ای مادر سهراب غزلهام

بگذار که بابا بشوم بعد بمیرم

ای کاش که درپیله ی تاریک غم خود

پروانه ی زیبا بشوم بعد بمیرم

یا لااقل از  پنجره ی باز نگاهت

یکبار تماشا بشوم بعد بمیرم

می ترسم از آن روز که در محضر چشمت

در آینه رسوا بشوم بعد بمیرم

ای خوب!از آغوش من خسته نرو  باز

نگذار که تنها بشوم بعد بمیرم

+نوشته شده در جمعه چهارم بهمن 1387ساعت18:25توسط میلاد | |



ذ خودمان را گول نزنیم ذ



 

 محرم بود و هوا غمگین.اشکهای آسمان  روی گونه های خیابان می غلطید.صدای طبل گوش طبل زن ها را کر میکرد دسته های سینه زنی  انگار تمام نمی شد انگار زنجبیر زنان ...

با خود فکر کردم چه چیز مردم رابه این کار کشیده. دزدها، بازاری ها، معتادها، دکترها، معلم ها و...را کدامین حس به خیابان پیوند زده تا دستهایشان را به قول بعضی ها به سینه آشنا کنند.آیا این عشق بود؟

در ذهن خود تعبیر برای عشق ندارم ولی به گفته ی فلاسفه عشق دوست داشتن چیزی به حد تعهد ویا فراتر است طوری که معشوق هر چه بگوید عاشق چرایش را نپرسد و مشتاق انجام دستور معشوق باشد.

حال دوباره به عزاداری برگردیم آیا این حس در این مردم هست؟حسین گفت :دین نداشته باش ولی آزاد مرد باش نه اینکه دین نداشته باش ولی برای من گریه کن سینه بزن!ابولفضل کی گفت برای ابروهای کمان من بگری آیا این جماعت عاشق نمی خواهند دستور معشوق را اجرا کنند؟آیا این عشق بود؟به خدا قسم نه!من عشق را در هیچ کدام از این مردم ندیدم حتی در دستهای جوانی که تا صبح سینه میزد اما ظهر روی موبایلش کلیپ فلانی ... .

به کسی بر نخورد ولی خودمان را خوب گول زدیم دو روز راه مذهب میگیریم و 363روز دیگر همانیم که بودیم.

.من نمیگویم عشق حسین وجود ندارد فقط میگویم ملاک عشق ،سینه های کبود وچشمهای قرمز نیست . بیایید کمی بیاندیشیم واز خودمان گول نخوریم.

+نوشته شده در جمعه بیستم دی 1387ساعت20:28توسط میلاد | |

 

 

 

این شعر البته با مختصری اشکال وزنی تقدیم به شهدای غزه

 

 

جای پایش روی دلها مانده بود

بوی خوبش در هوا جا مانده بود

او و کلی آرزوهای قشنگ

پشت دیواری ز فردا مانده بود

یک کبوتر زخم خوردَامازنده او

در میان لاش خورها مانده بود

ناتوان بودند از پرتاب سنگ

دستهاشان بی بدن ها مانده بود

مادری دربین سرها یافت فرزند را

یک نفر بی پا وتنها مانده بود

یک جهان آشوب و دردو اضطراب

زیر پای قدرتی جا مانده بود

ظلم این ملت برای حقوق یک بشر

ثبت بر تاریخ دلها مانده بود

#

یک نگاه خسته اما منتظر

تا غروب جمعه بر پا مانده بود

+نوشته شده در یکشنبه پانزدهم دی 1387ساعت12:13توسط میلاد | |

باز این چه شورش است مگر محشر آمده

خورشید سر برهنه به صحرا در آمده

 آتش به کام و زلف پریشان و سرخ روی

این آفتاب از افقی دیگر آمده

ااااااداااااااااممممممه دارد


ادامه مطلب

+نوشته شده در سه شنبه دهم دی 1387ساعت19:2توسط میلاد | |

+نوشته شده در دوشنبه نهم دی 1387ساعت12:5توسط میلاد | |

خيال خـام پلنگ من ، به سوي مــاه جهيدن بود ...
و مـاه را زِ بلندايش ، به روي خاك كشيـــدن بود
 پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالي زد ...
كه عشق ـ ماه بلند من ـ وراي دسـت رسيدن بود
 گل شكفته ! خداحافظ ، اگرچه لحظــه ديـــدارت ...
شروع وسوسه‌اي در من ، به نام ديدن و چيدن بود
من و تو آن دو خطيـم آري ، موازيــان به ناچاري ...
كه هردو باورمان ز آغـاز ، به يكدگــر نرسيدن بود
اگــرچـــه هيچ گل مرده ، دوبــاره زنده نشد امّا ...
 بهـــار در گــل شيپـوري ، مدام گرم دميدن بود
شراب خواستم و عمرم ، شرنگ ريخت به كام من ...
فريبكــار دغل‌پيشه ، بهانــه ‌اش نشنيـــدن بود
چه سرنوشـت غم‌انگيزي ، كه كرم كوچك ابريشم ...
 تمام عمر قفــس مي‌بافـت ولي به فكر پريدن بود

+نوشته شده در دوشنبه نهم دی 1387ساعت11:59توسط میلاد | |

+نوشته شده در یکشنبه هشتم دی 1387ساعت16:11توسط میلاد | |

+نوشته شده در یکشنبه هشتم دی 1387ساعت0:42توسط میلاد | |