به م .الف
گرفته است صدايت ولي رساست هنوز
اذان ماست هنوز و نماز ماست هنوز
فداي درد تو گردم! بخوان به خاطر ما
كه دردمند تو را اين صدا شفاست هنوز
دوباره شنگي «آهنگ ديگر» ت شده ام
كه بي مبالغه سرفصل تازه هاست هنوز
سپيد و وحشي و مغرور _ شعر يعني اين
كه ورد حافظه شهر و روستاست هنوز
تو «آتشي» و چراغ من از تو شعله ور است
نه من، كه روشني نسلم از شماست هنوز
«فقط صداست كه باقي ست». گفت و باقي ماند
صداي توست كه مصداق آن صداست _ هنوز
چقدر قافيه صف بسته و يكي كه تو را
شناسه اي بشود _ باز كيمياست هنوز
تا لحظه عزيز تو و من يكي شدن
باقي نمانده فاصله اي جز دو پيرهن
بگذار تا هميشه بماند دخيل وار
اين يادگار از من و تو بر ضريح تن
اين خوشتر از تمام خوشي ها براي تو
اين خوشتر از تمام خوشي ها براي من
بنشين كه تازه اي بسرايم شنيدني ست
از رازهاي گمشده _ راز مگوي زن:
آتش گرفت جنگل و باقي نماند برگ
زن پوششي نداشت به پيرايه بدن
پيراهن از حريق به تن كرد و شنگ شد
از ضجه هاي مرد و تماشاي سوختن
مردانه سوخت مرد، - زن اما زنانه تر
در جذبه هاي آينه شد مات خويشتن
پوشيده هميشگي ام _ خاك بي غبار!
اي عصمت تو طعنه به عرياني وطن
تا لحظه عزيز تو و من يكي شدن
باقي نه پيرهن _ كه بدن هاي بي كفن

با ياد زنده ياد حسين منزوي
آمد بخوابد دوباره _ مردي كه خاكستري بود
مردي كه خاكسترش هم مصداق روشنگري بود
دستي كه هرچه قلم را از هرچه جوهر تهي كرد
دستي كه انگشت هايش از خون خود جوهري بود
بامي كه بر خود فروريخت بسيارها بار و هربار
ويران اگر، خشت خشت اش آبادي ديگري بود
خوابم چه زيبا شد، اما: تعبير ناباوري داشت
بيداري خوابزادم تسخير خوشباوري بود
ديدم نه خوابم نه بيدار شمشاد من، او سپيدار
در خود نشستم كه اين بار هنگامه داوري بود
گفتم: چرا من؟ چرا او؟ گفتم: كجا من؟ كجا او؟
من اشتياقم هياهو ،او از هياهو بري بود
در پيله انزوايش در جمع پروانه هايش
در هر سكوت و صدايش تقديس نوآوري بود
بر پاي خوكان؟ نه! زيرا، با مغز پوكان؟ نه! زيرا _
زيرا كه زيرا كه زيرا، دردانه لفظ دري بود

يك آن از آن دقايق نابم غزل نشد
آميزه خيالم و خوابم غزل نشد
انگيزه اي نماند كه پي ياب خود شوم
در آينه حضور و غيابم غزل نشد
حالي شبيه حال غزل يافت مي نبود
حتا تظاهر تب و تابم غزل نشد
شرجي گواه من كه به هر سو شتافتم
روحم عرق نريخت سرابم غزل نشد
هم نيمه جدال پسندم سكوت كرد
هم نيمه هميشه مجابم غزل نشد
قليان به طفل هر شبه اش اعتنا نكرد
و سعي شصت ساله شرابم غزل نشد
در خود گريستم كه به آخر رسيده ام
يك كهكشان شهاب مذابم غزل نشد
پرسش تويي اگرچه جوابم غزل نشد
پرسش تويي اگرچه جوابم غزل نشد

اگرچه سيلي آيينه ها كرم كرده است
و تا هميشه سكوت مصورم كرده است
نمي تواند از طعم شوكراني من _
مذاق پاك كند، آن كه نوبرم كرده است
من از تبار غزل هاي سهل و ممتنعم
كه هركه هوش سپرده است از برم كرده است
زمان، زمانه افسانه هاي طي شده نيست
چه آتشي ست كه ققنوس پرورم كرده است
كبوترانه به بامم نشسته بودم _ شعر
براي قاف تو سيمرغ ديگرم كرده است
چه فرق دارد شيطان و يا فرشته شدن
كه عشق بر حذر از هر دو پيكرم كرده است
از آب هاي جهان سهم بي كرانگي ام _
جزيره اي ست كه در خود شناورم كرده است
جزيره اي كه تويي _ ابتداي اقيانوس
و انتهاي زميني كه: (شاعرم) كرده است