این غزل را با تاثیر ازیکی از غزل های  آقای علی اصغرداوری در کتاب «مرثیه ای برای گل سرخ» سرودم.

بگذار که احیا بشوم بعد بمیرم

در عمق دلت جا بشوم بعد بمیرم

تهمینه! تو ای مادر سهراب غزلهام

بگذار که بابا بشوم بعد بمیرم

ای کاش که درپیله ی تاریک غم خود

پروانه ی زیبا بشوم بعد بمیرم

یا لااقل از  پنجره ی باز نگاهت

یکبار تماشا بشوم بعد بمیرم

می ترسم از آن روز که در محضر چشمت

در آینه رسوا بشوم بعد بمیرم

ای خوب!از آغوش من خسته نرو  باز

نگذار که تنها بشوم بعد بمیرم